Verzeed

Geen land meer achter ons

de nacht valt

woeste golven dreigen

 

De boot kraakt

terwijl water onze schoenen vult

 

De “ons” wordt door golven weggedragen

mij hebben ze achtergelaten

 

Koude doorboort mijn vel

Ik weiger te huilen

Trots geeft mij het leven

 Jij,

jij was mijn laatste hoop,

moeder zee

 

Mijn vrienden had ik al achtergelaten

in jouw armen

 

Hier leg ik ook mijn naam,

mijn identiteit neer

 

Nu vormen we één geheel

De eerste keer

dat ik in een puzzel pas